افتتاح دوسالانه ی کاریکاتور تهران در فرهنگسرای هنر صبا بود که به دعوت یکی از دوستان رفتم . جمعیت کثیری آمده بودند و در محوطه ی بیرونی و فضای سبز مجتمع از اونها با باقالی پخته و چای پذیرایی می کردند ... با اساتیدی چون  کامبیز درم بخش و بهرام عظیمی هم صحبت شدم و از کاریکاتور شنیدم و با جوان ترهایی چون  امیر داوودی و داریوش رمضانی شوخی کردم و خندیدم و با بازیگری چون جواد رضویان عکس گرفتم !

"دوسالانه ی کارکاتور تهران " از معتبرترین مسابقات بین المللی  کاریکاتور در سطح جهان است که کاریکاتوریست های مطرح جهان معمولا در آن شرکت می کنند ...    نمی خوام گزارش این نمایشگاه رو بنویسم .. می خوام از کاریکاتوری که در آنجا دیدم بنویسم چرا که این کاریکاتور با مطلبم کاملا هماهنگی داره  ( خیلی دلم می خواست که اون رو بالای این مطلبی که می خوام بنویسم بگذارم تا شما هم ببینید ولی چون نتونستم اون رو در اینترنت پیدا کنم ناگزیر باید اون رو توضیح بدم ):

این کاریکاتور که توسط یک کاریکاتوریست خارجی(فکر کنم آرژانتینی) کشیده شده بود مردی رو نشون می داد که می خواست خودش رو از بالای برجی به نیت خودکشی پرتاب کنه پایین ... در پایین برج جدول بزرگی کشیده بودند که روی هر خونه ی جدول شماره ای قرار داشت ... کنار این جدول مردی ایستاده بود و داشت پول جمعیتی که داشتند این صحنه رو نظاره می کردند  جمع می کرد ... جمعیت پایین برج بدون توجه با اینکه این شخص هرآن ممکن است خودش رو از بالای برج پرتاب کنه پایین داشتند شرط می بستند که وقتی این شخص سقوط کرد تو کدوم یکی از شماره های این جدول می افته (  پول این شرط بندی رو هم می دادند به مردی که کنار جدول ایستاده بود ) و کی این مسابقه ی شرط بندی مسخره رو می بره !

بعد از تماشای این کاریکاتور به یاد مطلبی که مدت هاست دارم بهش فکر می کنم افتادم و تصمیم گرفتم اون رو با چنین مقدمه ای بنویسم :

رومیان باستان سالها پیش با معماری پیشرفته و دقیق خودشون بناهای عظیمی رو ساختند که هنوز هم بقایای بعضی از اونها باقیست ... یکی از این بناها کولسیوم(کولسوم) است همان ورزشگاهی! که دورتادور می نشستند و تیکه پاره شدن برده ها و گلادیاتورها رو با لذت و هیجان غیرقابل توصیف نظاره می کردند ... لذتی که به قول فرمانروایان رومی لذت میدان نبرد رو داره ... . سال ها  از اون عصر طلایی تفکر و اندیشه !!! می گذره و کارگردان مطرح فرانسوی ریدلی اسکات با گروهی همه فن حریف در جلوه های ویژه می آد و فیلم موفق و اسکارگرفته ی "گلادیاتور" رو با بازی درخشان راسل کرو می سازه ... اون برای بازسازی  صحنه های نبرد در "کولسوم" ساعت ها  وقت می گذاره و با گروه همراهش ریزترین جزییات رو بازسازی می کنه ... واقعا محشر می کنه ! و خیل عظیمی از تماشاگرها فیلم رو می بینند و به یاد اجدادشون لذت های غیرقابل توصیف می برند ... .

ما امروز در عصر تفکر و اندیشه سیر می کنیم ( همانند رومیان و یونانیان در زمان دانشمندان خودشون)
امروز در همه ی دنیا زبان تفکر و اندیشه و منطق تدریس می شه ... و هرکی بیشتر از این منطق بهره مند بشه  خوشبخت تره !

نمی دونم یادتون هست یا نه .. زمانی که مغول ها هم با ایران حمله کردند چنین لذت های غیرقابل توصیفی  داشتند ... به یاد دارم که چنگیزخان مغول می گفت :"هیچ چیزی رو بیشتر از گردن زدن موجود انسان و تماشای فواران خون از گردنش دوست ندارم ." مورخ ها باید بیشتر کندوکاو کنند حتما مغول ها(قبل از حمله به ایران) هم صاحب اندیشه و تفکر بودند و عصر طلایی هم داشتند ... .

آره جونم ... داستان تاریخ همیشه پر از فکر و اندیشه بوده ... اسکندر وقتی تونست به ایران بیاد و تخت جمشید رو با چه غروری به آتش بکشه ( تخت جمشیدی که محل جشن ها بوده و عموما به جز نگهبانها  نظامی  دیگری در اونجا نبوده ) و با چه غروری اون رو همه جا تعریف کنه !  آره .. اسکندر استاد داشت .. استادی که یکی از پایه های محکم عصر طلایی تفکر و اندیشه است ... . باز زمان می گذره و با شروع عصر طلایی دوم تفکر و اندیشه(اکنون) الیور استون کارگردان ژورنالیست  آمریکایی فیلمی درباره ی اسکندر می سازه و  نظر شخصیش رو درباره ی این آدم نشون می ده . اون به واسطه ی این فیلمش خیلی از وقایع تاریخی رو تحریف می کنه و اسکندر رو چون قدیسی ماورایی که منجی بشریت است نشون می ده ... با اینکه این فیلم فروش نمی کنه و به اصطلاح دچار شکست تجاری می شه ولی این دیدگاه  الیور استونی به اسکندر در خیلی ها باقی می مونه ... با اینکه در این فیلم سرتاسر قراره از اسکندر و دلاوریهاش و خوبیهاش سخن به میان بیاد ... جالبه که انحراف اخلاقی اسکندر هم به نمایش در می آد ... من خودم این فیلم رو کامل ندیدم ولی تعجب می کنم که چطور از شخصی مثل اسکندر که این همه دچار انحرافات اخلاقی شدیدی بوده  قهرمان می سازند و اون رو به عنوان الگو ی مقدس معرفی می کنند ... معیارها همگی همان معیارهای دوره ی عصر تفکر و اندیشه است ... .

من کم کم دارم مفهوم  عصر تفکر و اندیشه رو می فهمم .