خشك و پژمرده وتا روي زمين  خم بوديم

گفتني ها كم نيست ، من و تو كم گقتيم

مثل هذيان دم مرگ  ، از آغاز چنين  در هم و  برهم گفتيم

ديدني ها كم نيست ، من و تو كم ديديم

بي سبب از پاييز ، جاي ميلاد اقاقي ها را را پرسيديم

چيدني ها كم نيست ،  من و تو كم چيديم

وقت گل دادن عشق روي دار قالي ،  بي سبب حتي پرتاب گل سرخي را ترسيديم

خواندني ها كم نيست ، من و تو كم خوانديم

من و تو ساده ترين شكل سرودن را در معبر باد ، با دهاني بسته وامانديم

من و تو كم بوديم  ، من و تو  اما در ميدان ها   ، اينك اندازه ي ما مي خوانيم

ما به اندازه ي ما  مي بينيم

ما به اندازه ي ما  مي چينيم

ما به اندازه ي ما  مي بوييم

ما به اندازه ي ما   مي روييم

من و تو كم كه نبايد شب بي رحم و گل مريم و بيداري شبنم باشيم  

من و تو خم نه و در هم  نه و  كم هم  نه مي بايد با هم باشيم

من و تو حق داريم در شب اين جنبش ،  نبض آدم باشيم

من و تو حق داريم كه  به اندازه ي ماه هم شده با هم باشيم

من و تو حق داريم  كه به اندازه ي ماه هم شده با هم باشيم

گفتني ها كم نيست

فرهاد