از توجه شما به مطلب قبلی کمال تشکر دارم . نظرهایی که نوشته شد یا بصورت حضوری به بنده ابلاغ شد حاوی نکات  مشترکی بود که بنده احتمال می دادم  خوانندگان دچار این مشکل شوند برای همین بیان چند نکته ضروری به نظر می رسد :

از دوست خوبم " محمد رضا " تشکر می کنم  و می خواستم مطلبی رو در مورد نظر ایشون بیان کنم  : واژه ی " انفاق" که در پست  قبلی استفاده شد واژه ای عربی است که معنی قرآنی دارد . بنده هم همان معنی متداول که معنی قرآنی نیز می باشد مد نظرم بود . در کتاب "قاموس قرآن" معنی کلمه ی "انفاق" رو این چنین بیان کرده است :" انفاق یعنی خرج مال در راه خدا اعم از واجب و مستحب " کسی نمی تواند کمک های مالی زیاد افراد مشهوری چون کاترین زتاجونز و بیل گیتس و... به بنگاه های خیریه  و یا سفرهای آنجلینا جولی و برد پیت رو به کشورهای آسیب دیده چون عراق و... فراموش کرد . من به شخصه نمی تونم ادعا کنم که نیت آنها از این کارها چیه ولی اگر هم فرض کنیم که این اشخاص این مبالغ و کارها رو صرفا در راه خداوند انجام داده باشند . بسیاری از روانشناسان و منتقدین غربی برای چینن کارهایی از سوی افراد پولدار دلایل و توجیهاتی دارند که از جمله ی اونها می توان به برطرف کردن  عذاب وجدانی که بین این اشخاص به دلیل خرج های کلانی که برای کوچکترین کارهای شخصیشون انجام می دهند و یا مطرح شدن در رسانه ها و افزایش محبوبیت اشاره کرد . خب اگر چنین جامعه ای با مفهوم " انفاق" آشنا بود دیگر  لزومی نبود که روانشناسان و منتقدین برای چنین کارهایی دلیل بیاورند .

تمام نوشته های من در پست قبلی جنبه ی خبری داشت و مقایسه ای نبود . اگر هم مقایسه ای صورت گرفته بود مقایسه ی غرب با ایران یا شرق نبود . بنده هم هیچ جا از متنم ننوشتم که ایران آرمانشهر است .

متاسفانه یا خوشبختانه ما در انسان بودن  مشترکیم . موجودی به نام انسان با تمام  ویژگی های معین که بنا به رفتارهایی که انجام می دهد یعضی ازویژگی ها  نسبت به بعضی دیگر از شدت بیشتری برخوردارمی شود  . خب برای این موجود انسان همان طور که وقتی گرسنه  می شود نیاز به غذا پیدا می کند بعضی کمتر بعضی بیشتر بعضی هم خیلی خیلی کمتر  . خیلی چیزهای دیگر نیز مشترک است مثلا یادم می آید وقتی صحنه ی قتل عام یک کودک فلسطینی به همراه پدرش که پشت یک بشکه پناه گرفته بودند در رسانه های جهان پخش شد خیل عظیمی از اعتراضات مردمی در سراسر دنیا برپا شد که همگی از این عمل غیر انسانی  اعلام انزجار و آن را محکوم می کردند . خب این ها همه به خاطر انسان بودن است . این انسان بودن فرد  ارتباط مستقیمی با رفتار و فرهنگ جامعه ی آن فرد دارد.خیلی از موارد هست برای بعضی عمل انسانی و برای بعضی دیگر عمل غیر انسانی محسوب می شود . یکی از موارد تقابل فرهنگ ها در همین جا صورت می گیرد . پس زیاد نمی توان به انسانیت تکیه کرد  . شاید برای پرستاری , کستن بیمارانی که بسیار درد  زیادی می کشند و امیدی هم به معالجه ی انها نیست یک عمل کاملا انسانی باشد در حالی که این کار همان حکم قتل عمد را در قانون دارد . امروزه  سازمان ملل متحد خیلی از مسائل رو قبیح می دونه ولی با این حال خیلی ها آنها رو انجام می دهند . به کسانی که اون اعمال رو انجام میدهند نمی شود گفت که شما انسان نیستید . انسانیت کاملا یک چیز نسبی است همانطور که گفته شد در همه هست ولی این بودن شدت و ضعف داره .

 کسی نمی تونه آثار نویسندگان بزرگی چون  ویکتور هوگو , همینگوی و ... رو نادیده بگیره .  کسی نمی تونه شاهکار ادبی جهان "بینوایان" رو نادیده بگیره که این داستان با بخشش یک دست شمعدان نقره ای شروع می شه . این داستان و موارد مشابه همه  ناشی از انسانیت فرد هست .

عصر طلایی تفکر و اندیشه فقط نتایج بد نداشته است . راحتی امروز بشر در انجام کارهای مختلف مدیون این مسئله است . حتی نحوه ی تحقیق هم  مدیون این دوره است . زحمات مستشرقین غربی چون بلاشر  , دنیز ماسون  و ... در زمینه ی قرآن کریم نیز مدیون این دوره است . دقت بالای تحقیقات و ابتکارات خلاقه همه و همه مدیون این دوره است . خب تمام اینها مسائل عقلی هستند  مسائلی که برای همه ی انسانها  قابل درک می باشد . زمانی در اوایل امپراطوری اسلامی در دنیا چنین مسائل عقلی بیشتر در اختیار مسلمانان بوده است و اکنون در دست غربی ها . پس این مسائل عقلی با اسلام مغایرت ندارد و فقط وفقط بستگی به همت و برنامه ریزی افراد دارد . نقد من در این مقاله مربوط به این نوع مسائل  عقلانی علمی نیست .. مسئله ی من چیز دیگریست ...

این مطلب ادامه ی اساسی دارد  ...

افتتاح دوسالانه ی کاریکاتور تهران در فرهنگسرای هنر صبا بود که به دعوت یکی از دوستان رفتم . جمعیت کثیری آمده بودند و در محوطه ی بیرونی و فضای سبز مجتمع از اونها با باقالی پخته و چای پذیرایی می کردند ... با اساتیدی چون  کامبیز درم بخش و بهرام عظیمی هم صحبت شدم و از کاریکاتور شنیدم و با جوان ترهایی چون  امیر داوودی و داریوش رمضانی شوخی کردم و خندیدم و با بازیگری چون جواد رضویان عکس گرفتم !

"دوسالانه ی کارکاتور تهران " از معتبرترین مسابقات بین المللی  کاریکاتور در سطح جهان است که کاریکاتوریست های مطرح جهان معمولا در آن شرکت می کنند ...    نمی خوام گزارش این نمایشگاه رو بنویسم .. می خوام از کاریکاتوری که در آنجا دیدم بنویسم چرا که این کاریکاتور با مطلبم کاملا هماهنگی داره  ( خیلی دلم می خواست که اون رو بالای این مطلبی که می خوام بنویسم بگذارم تا شما هم ببینید ولی چون نتونستم اون رو در اینترنت پیدا کنم ناگزیر باید اون رو توضیح بدم ):

این کاریکاتور که توسط یک کاریکاتوریست خارجی(فکر کنم آرژانتینی) کشیده شده بود مردی رو نشون می داد که می خواست خودش رو از بالای برجی به نیت خودکشی پرتاب کنه پایین ... در پایین برج جدول بزرگی کشیده بودند که روی هر خونه ی جدول شماره ای قرار داشت ... کنار این جدول مردی ایستاده بود و داشت پول جمعیتی که داشتند این صحنه رو نظاره می کردند  جمع می کرد ... جمعیت پایین برج بدون توجه با اینکه این شخص هرآن ممکن است خودش رو از بالای برج پرتاب کنه پایین داشتند شرط می بستند که وقتی این شخص سقوط کرد تو کدوم یکی از شماره های این جدول می افته (  پول این شرط بندی رو هم می دادند به مردی که کنار جدول ایستاده بود ) و کی این مسابقه ی شرط بندی مسخره رو می بره !

بعد از تماشای این کاریکاتور به یاد مطلبی که مدت هاست دارم بهش فکر می کنم افتادم و تصمیم گرفتم اون رو با چنین مقدمه ای بنویسم :

رومیان باستان سالها پیش با معماری پیشرفته و دقیق خودشون بناهای عظیمی رو ساختند که هنوز هم بقایای بعضی از اونها باقیست ... یکی از این بناها کولسیوم(کولسوم) است همان ورزشگاهی! که دورتادور می نشستند و تیکه پاره شدن برده ها و گلادیاتورها رو با لذت و هیجان غیرقابل توصیف نظاره می کردند ... لذتی که به قول فرمانروایان رومی لذت میدان نبرد رو داره ... . سال ها  از اون عصر طلایی تفکر و اندیشه !!! می گذره و کارگردان مطرح فرانسوی ریدلی اسکات با گروهی همه فن حریف در جلوه های ویژه می آد و فیلم موفق و اسکارگرفته ی "گلادیاتور" رو با بازی درخشان راسل کرو می سازه ... اون برای بازسازی  صحنه های نبرد در "کولسوم" ساعت ها  وقت می گذاره و با گروه همراهش ریزترین جزییات رو بازسازی می کنه ... واقعا محشر می کنه ! و خیل عظیمی از تماشاگرها فیلم رو می بینند و به یاد اجدادشون لذت های غیرقابل توصیف می برند ... .

ما امروز در عصر تفکر و اندیشه سیر می کنیم ( همانند رومیان و یونانیان در زمان دانشمندان خودشون)
امروز در همه ی دنیا زبان تفکر و اندیشه و منطق تدریس می شه ... و هرکی بیشتر از این منطق بهره مند بشه  خوشبخت تره !

نمی دونم یادتون هست یا نه .. زمانی که مغول ها هم با ایران حمله کردند چنین لذت های غیرقابل توصیفی  داشتند ... به یاد دارم که چنگیزخان مغول می گفت :"هیچ چیزی رو بیشتر از گردن زدن موجود انسان و تماشای فواران خون از گردنش دوست ندارم ." مورخ ها باید بیشتر کندوکاو کنند حتما مغول ها(قبل از حمله به ایران) هم صاحب اندیشه و تفکر بودند و عصر طلایی هم داشتند ... .

آره جونم ... داستان تاریخ همیشه پر از فکر و اندیشه بوده ... اسکندر وقتی تونست به ایران بیاد و تخت جمشید رو با چه غروری به آتش بکشه ( تخت جمشیدی که محل جشن ها بوده و عموما به جز نگهبانها  نظامی  دیگری در اونجا نبوده ) و با چه غروری اون رو همه جا تعریف کنه !  آره .. اسکندر استاد داشت .. استادی که یکی از پایه های محکم عصر طلایی تفکر و اندیشه است ... . باز زمان می گذره و با شروع عصر طلایی دوم تفکر و اندیشه(اکنون) الیور استون کارگردان ژورنالیست  آمریکایی فیلمی درباره ی اسکندر می سازه و  نظر شخصیش رو درباره ی این آدم نشون می ده . اون به واسطه ی این فیلمش خیلی از وقایع تاریخی رو تحریف می کنه و اسکندر رو چون قدیسی ماورایی که منجی بشریت است نشون می ده ... با اینکه این فیلم فروش نمی کنه و به اصطلاح دچار شکست تجاری می شه ولی این دیدگاه  الیور استونی به اسکندر در خیلی ها باقی می مونه ... با اینکه در این فیلم سرتاسر قراره از اسکندر و دلاوریهاش و خوبیهاش سخن به میان بیاد ... جالبه که انحراف اخلاقی اسکندر هم به نمایش در می آد ... من خودم این فیلم رو کامل ندیدم ولی تعجب می کنم که چطور از شخصی مثل اسکندر که این همه دچار انحرافات اخلاقی شدیدی بوده  قهرمان می سازند و اون رو به عنوان الگو ی مقدس معرفی می کنند ... معیارها همگی همان معیارهای دوره ی عصر تفکر و اندیشه است ... .

من کم کم دارم مفهوم  عصر تفکر و اندیشه رو می فهمم .